Feeds:
Posts
Comments

મા

દીકરા સાથે રહેવા મા હૃદયમાં હર્ષ રાખે છે,
દીકરો બીમાર મા માટે અલગથી નર્સ રાખે છે.

સહેજ અડતાંમાં જ દુ:ખો સામટાં થઈ જાય છે ગાયબ,
મા હથેળીમાં સતત જાદૂઈ એવો સ્પર્શ રાખે છે.

આપી દે થોડાં પતિને, આપી દે સંતાનોને થોડાં,
મા સ્વયંને જીવવા તો એક પણ ક્યાં વર્ષ રાખે છે.

ઠેસ બાળકને કદી ક્યાંયે ન વાગે એટલા માટે,
મા સદા ચોખ્ખી જ ઘરની ને હૃદયની ફર્શ રાખે છે.

જો પ્રભુ સૌને જનમ આપે છે તો મૃત્યુય આપે છે,
મા તો ઈશ્વરથીય ઊંચો આગવો આદર્શ રાખે છે.

ચોરખિસ્સામાં બધાંયે આંસુઓ સંતાડી રાખે છે,
મા સતત પાંપણની પાછળ એક એવું પર્સ રાખે છે.

-અનિલ ચાવડા

લઈ જશે…

રસ્સીથી મુશ્કેટાટ બાંધીને લઈ જશે
વામન હો કે વિરાટ, બાંધીને લઈ જશે

બાકી હિસાબ સૌ બાકી રહી જશે
સૂના રહેશે હાટ, બાંધીને લઈ જશે

વાતો તિમિરની રેલાશે ઓરડે
બળશે ખૂણામાં વાટ, બાંધીને લઈ જશે

કલરવ બધો લઈને શમણાં ઊડી જશે
ખાલી ખખડશે ખાટ, બાંધીને લઈ જશે

પગલાં પડેલ સૌ વિરમી જશે પછી
ભીનો તડપશે ઘાટ, બાંધીને લઈ જશે

–સુરેન્દ્ર કડિયા

उर्दु है मेरा नाम, मैं खुसरो की पहेली

मैं मीर की हमराज़ हूं, ग़ालिब की सहेली ।

 

दकन के वली ने मुझे गोदी में खिलाया

सौदा ने कसीदो ने मेरा हूश्न बढाया

है मीर की अझमत के मुझे चलना सीखाया

मैं दाग़ के आंगन में खिली बनके चमेली ।

 

ग़ालिब ने बुलंदी का सफर मुझको सीखाया

हाली ने मुरव्वत का सबक याद दिलाया

ईकबाल ने आईना-ए-हक मुझको दिखाया

मोमिन ने सजाई मेरे ख्वाबो की हवेली ।

 

है ज़ौक की अझमत के दिए मुझको सहारे

चकबस्त की उल्फत ने मेरे ख्वाब संवारे

फानी ने सजाए मेरे पलकों पे सितारे

अकबर ने रचाई मेरी बेरंग हथेली ।

 

क्यूं मुझको बनाते हो त’आसुब का निशाना

मैंने तो कभी खुद को मुसलमां नहीं माना

देखा था कभी मैंने खुशीयों का ज़माना

अपने ही वतन में हूं मगर आज अकेली ।

 

उर्दु है मेरा नाम, मैं खुसरो की पहेली

मैं मीर की हमराज़ हूं, ग़ालिब की सहेली ।

 

–ईकबाल अशहर

ઝાડ, ઝાપટ ઝીલે છે વરસાદની.

વાદળી લાગટ વરસે છે વરસાદની.

ગોટેગોટ અથડાતી યાદે વરસાવી ભીની લાગણી

ભટકી વીજે, રુદિયો વીંઝે ભૂલી પડેલી રાગણી

પાધરી વાછટ વરસે છે વરસાદની.

ઝરમરની ઝાંખપે આંધળું કીધું રે આછું અજવાળું

ઓ જાય ગામ આખું, પાદરે થઈને હાળું ગરનાળું

હથેળી માઝમ વરસે છે વરસાદની.

–મહેશ શાહ

મા…

કવિ કવિતાની નીચે પોતાનું નામ લખે છે,
ચિત્રકાર કલાકૃતિ નીચે પોતાનું નામ લખે છે;

                          પણ ઈશ્વર?

ઈશ્વર જેવો કોઈ મહાન કલાકાર નથી—

                 એ માનવીને સર્જે છે,

પણ માનવીની નીચે પોતાનું નામ નથી લખતો,
અને લખે છે, ત્યારે એ માતાનું નામ લખે છે.

પણ માતાય ઈશ્વરની મહાનતાનું પ્રતીક છે:
એ બાળકને એના પિતાનું નામ આપી દે છે…

                                                          –બરકત વીરાણી

વર્ષા

જૂઈનાં ફૂલે વરસ્યાં ઝીણાં જળથી હારી…

 

રાત વચાળે ઊંઘતી રહી હું ને, ગગન ઝરતું ગયું,

છેક સવારે જોઉં તો જૂઈમાં આભલું મરકી રહ્યું,

મટકું નહીં ભરતાં નયન જાય ઓવારી,

જૂઈનાં ફૂલે વરસ્યાં ઝીણાં જળથી હારી…

 

પાછલી રાતે ચાંદની વચ્ચે ટમકે જેવી નભની તારા,

એમ જુઓ આ જૂઈ વચાળે ચમકે બિંદુ તેજની ધારા,

રંગ નહીં તોય રંગમાં ભીંજવે જૂઈની ક્યારી,

જૂઈનાં ફૂલે વરસ્યાં ઝીણાં જળથી હારી…

 

                                         –  ઉષા ઉપાધ્યાય

 
તું હતી ત્યારે
તારી ક્ષણ ક્ષણની હાજરી
ને ક્ષણ ક્ષણની ગેરહાજરીથી
મેં મારો શૂન્યાવકાશ ભર્યો.
તારી એક એક કલ્પના
ને એક એક તરંગોને
મેં ઉમંગથી કેદ કર્યાં,
તારી એક મીઠી નજર
ને તારાં એક સ્પર્શ માટે
હું કેટલું બધું તડપ્યો?

તારા એક એક હાસ્ય
ને એક એક આંસુને
મારી કોરીધકોર આંખોમાં સજાવ્યા.
તારાં એક એક ઉચ્છવાસને મેં કેટલા વિશ્વાસથી
મારાં વિશ્વાસમાં પૂર્યાં?
તારા એક એક ધબકારને
મારા ધબકારો વચ્ચેની ખાલી જગ્યામાં પૂર્યો.

છતાં પણ તું હતી ત્યારે,
હું તારાં તારાપણાથી સજાગ હતો.
તું તું છે અને હું હું છું
તે પ્રત્યે સભાન હતો.
તારી હાજરીની નોંધ અને તારાં સ્પર્શનો આનંદ
આપણાં અલગ અલગ અસ્તિત્વના પ્રમાણ હતાં.

પણ, આપણે જુદાં થયા ને
જેમ જેમ સમય જતો જાય છે
અને હું
મારાં ફેફસામાં પુરાયેલા
તારાં શ્વાસોથી શ્વસુ છું
અને ધબકારો વચ્ચે પુરાયેલા
તારાં ધબકારોથી જીવું છું
ત્યારે,

તારી સાથેની મારી એકરૂપતાનો અહેસાસ
વધતો જાય છે…
બસ, વધતો જ જાય છે…
વધતો જ જાય છે…

ડૉ. જયદીપ શાહ,
અમદાવાદ

 

તૃષા છે પરંતુ ઝરણ ક્યાંથી લાવું?

વીસરવામાં સહેલું સ્મરણ ક્યાંથી લાવું?

 

નમું સ્હેજમાં તો પળમાં પામું પરમને

સમાધાનકારી વલણ ક્યાંથી લાવું?

 

નથી યાદ રહેતું મને નામ મારું

બીજાનું તો નામાચરણ ક્યાંથી લાવું?

 

પછીની ક્ષણે હો તરત મોક્ષ તારો

હે ‘દરવેશ’ એવું મરણ ક્યાંથી લાવું?

 

                                      — દરવેશ દયાલવી

દીકરી

શૈશવમાં સપનામાં જોયેલી પરી
સદેહે અવતરી…
થઈ દીકરી
*
દીકરી…
જૂઈની નાજુક કળી
પ્રભુજીને
ચડાવેલાં ફૂલોની
અવેજીમાં મળી.
*
દીકરી…
દાદાની આંખો પર
કુણા કુણા હાથ દાબે
જાણે પોપચાં પર પવન મૂક્યો
ફૂલોની છાબે
શીતળ સુગંધિત
તાજગી ભરી લ્હેરખી
મીંચાયેલી આંખોથી
પણ ઓળખી.
*
દીકરી… બારમાસી વાદળી
ઝરમરતી ઝરમરતી
રાખે સઘળુંય લીલુંછમ
… બારેય માસ.
* દીકરી…
મનગમતું ગીત
હોઠે રમતું રહે
… નીપજાવે સુરીલું સ્મિત.
*
દીકરી…
કંટક વગરનો બાગ
પંખીએ છેડેલો રાગ
પાનખર વગરની વસંત
સુગંધનો સાગર અનંત.
*
દીકરી…
પતંગિયું-
ફળિયામાં ઊડાઊડની રંગોળી પૂરે.
શરનાઈ કોઈ વગાડે…
એ તો ચૂપચાપ ઊડી જાય
… ને પાછળ રહી ગયેલા રંગો ઝૂરે
*
દીકરી…
ચાંદરડું-
દિવસ આખો ઘરમાં તેજ પાથરે
પકડ્યું પકડાય ના
ઉંબરે ને ઓરડે દોડાદોડી કરે…
દાદર ચડેઊતરે
… સૂરજ સાથે ચાલ્યું જાય આખરે
*
વિદાય લીધેલી માની જગા
દીકરીએ ક્યારે લઈ લીધી
તે ખબરેય ના પડી.

-હર્ષદ ચંદારાણા

મને ભૂલી તો જો!
તેં જ મને તારામાં પૂર્યો, એ વાતને કબૂલી તો જો!

લોક બધાં જોતાં કે પાંદડું હલે છે
તને એકને જ દેખાતો વાયરો,
આંખોમાં તુંય હજી આંજે અણસાર
જેમ મારામાં હુંય ભરું ડાયરો;

પોપચાનું અંધારું ઓઢીને, પોયણાંમાં ખૂલી તો જો!

છેટે રહેવાથી નહીં ટાળી શકાય
મારી પડખેનો આવરો ને જાવરો,
થોડી તું ઘેલી કહેવાય અને થોડેરો
હુંય ભલે કહેવાતો બ્હાવરો;

હોઠનાં હિસાબ હશે હૈયામાં, કો’ક દી વસૂલી તો જો!

–વિનોદ જોશી

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.