જયદીપનું જગત

 મિત્રો,

આદરણીય કવિયત્રી કુન્દનિકા કાપડીયાનું આ કાવ્ય મને અતિશય પ્રિય છે. આ કાવ્ય જાણે હૃદય-આત્માને પ્રભુ સાથે જોડે છે. પ્રભુની કૃપા વિના આવી રચના શક્ય નથી. આપણે પણ પ્રભુની કૃપાને પાત્ર છીએ,  એટલે જ આવી રચના અનુભવી શકવા મળી છે:

     

આમ તો રોજરોજ અમે

તમારી પાસે કંઈકને કંઈક માગતા હોઈએ છીએ, પ્રભુ !

પણ આજે હું કશું માગવા નથી આવી.

હું તો માત્ર, આ શાંત અંધારી રાતે, એકાંતમાં

તમારી પાસે નિરાંતે બેસવા આવી છું.

અને આમ બેસવામાં મને કેટલું ઊંડુ સુખ છે

તે કહેવા આવી છું.

કોઈ પણ સ્થુલ પ્રાપ્તિમાં જાણી ન હોય

એવી એક અસીમ અવર્ણનીય શાંતિ

મારી ઉપર ઉતરે છે.

એક ઊંડી કૃતજ્ઞતાથી મારું હૃદય ભરાઈ જાય છે.

તમને ચાહવાનું આ કેવડું મોટું સુખ

તમે અમને આપ્યું છે !

મારા નેત્રો તમને નિહાળી શકતા નથી

પણ મારું અસ્તિત્વ તમારાંથી વ્યાપ્ત છે.

મારા મસ્તક પર હું તમારો હાથ મુકાતો અનુભવું છું.

મારા મોં ને અડતી આ હવામાં

તમારો વત્સલ સ્પર્શ પામું છું.

મારી કોઈ માગણી નથી,

મને કશાની જરૂર નથી,

હું માત્ર પ્રેમનું નિવેદન કરવા આવી છું.

આ સભર એકાંતમાં, ભગવાન !

તમે છો ને હું છું.

આનંદ અને તૃપ્તિની આ નીરવ શ્રદ્ધામય ક્ષણોમાં,

પરમપિતા,

હું તમારે ચરણે મારું હૃદય મુકું છું.

                                            –કુન્દનિકા કાપડીયા