જયદીપનું જગત

અમૃત  ભરેલું   અંતર   જેનું,  સાગર   જેવડું  સત,

પૂનમચંદના પાનિયા આગળ  ડોશી  લખાવતી  ખત,

ગગો  એનો  મુંબઈ  કામે;  ગીગુભાઈ  નાગજી  નામે.

લખ્ય કે, માડી ! પાંચ વરસમાં પહોંચી નથી એક પાઈ,

કાગળની એક  ચબરખી પણ,  મને મળી નથી, ભાઈ !

સમાચાર   સાંભળી    તારા;  રોવું મારે કેટલા દા’ડા ?

ભાણાનો ભાણિયો લખે છે કે, ગગુ રોજ મને ભેળો થાય,

દન  આખો  જાય  દાડિયું  ખેંચવા, રાતે હોટલમાં ખાય,

નિત  નવાં   લૂગડાં   પે’રે,   પાણી   જેમ   પૈસા  વેરે.

હોટલનું  ઝાઝું  ખાઈશમા,  રાખજે  ખરચીખૂટનું  માપ,

દવાદારૂના   દોકડા   આપણે   કાઢશું   ક્યાંથી,  બાપ !

કાયા   તારી   રાખજે   રૂડી;  ગરીબની  ઈ  જ છે મૂડી.

ખોરડું  વેચ્યું  ને  ખેતર  વેચ્યું,  કૂબામાં  કર્યો  છે વાસ,

જારનો  રોટલો  જડે  નહિ  તે  દિ’ પીઉં છું એકલી છાશ,

તારે    પકવાનનું   ભાણું;   મારે   નિત   જારનું   ખાણું.

દેખતી    તે    દિ’    દળણાં-પાણી     કરતી   ઠામેઠામ,

આંખ   વિનાનાં   આંધળાને   હવે  કોઈ  ન   આપે  કામ,

તારે   ગામ   વીજળીદીવા,   મારે   આંહી   અંધારાં પીવાં.

લિખિતંગ   તારી   આંધળી   માના   વાંચજે  ઝાઝા  જુહાર,

એકે  રહ્યું  નથી  અંગનું   ઢાંકણ,   ખૂટી   છે   કોઠીએ  જાર,

હવે   નથી   જીવવા  આરો,   આવ્યો  ભીખ   માંગવા વારો. 

                                                                  –ઈંદુલાલ ગાંધી 

                         **********