સહેજ અડતાંમાં જ દુ:ખો સામટાં થઈ જાય છે ગાયબ,
મા હથેળીમાં સતત જાદૂઈ એવો સ્પર્શ રાખે છે.

આપી દે થોડાં પતિને, આપી દે સંતાનોને થોડાં,
મા સ્વયંને જીવવા તો એક પણ ક્યાં વર્ષ રાખે છે.

ઠેસ બાળકને કદી ક્યાંયે ન વાગે એટલા માટે,
મા સદા ચોખ્ખી જ ઘરની ને હૃદયની ફર્શ રાખે છે.

જો પ્રભુ સૌને જનમ આપે છે તો મૃત્યુય આપે છે,
મા તો ઈશ્વરથીય ઊંચો આગવો આદર્શ રાખે છે.

ચોરખિસ્સામાં બધાંયે આંસુઓ સંતાડી રાખે છે,
મા સતત પાંપણની પાછળ એક એવું પર્સ રાખે છે.

-અનિલ ચાવડા

બાકી હિસાબ સૌ બાકી રહી જશે
સૂના રહેશે હાટ, બાંધીને લઈ જશે

વાતો તિમિરની રેલાશે ઓરડે
બળશે ખૂણામાં વાટ, બાંધીને લઈ જશે

કલરવ બધો લઈને શમણાં ઊડી જશે
ખાલી ખખડશે ખાટ, બાંધીને લઈ જશે

પગલાં પડેલ સૌ વિરમી જશે પછી
ભીનો તડપશે ઘાટ, બાંધીને લઈ જશે

–સુરેન્દ્ર કડિયા

मैं मीर की हमराज़ हूं, ग़ालिब की सहेली ।

दकन के वली ने मुझे गोदी में खिलाया

सौदा ने कसीदो ने मेरा हूश्न बढाया

है मीर की अझमत के मुझे चलना सीखाया

मैं दाग़ के आंगन में खिली बनके चमेली ।

ग़ालिब ने बुलंदी का सफर मुझको सीखाया

हाली ने मुरव्वत का सबक याद दिलाया

ईकबाल ने आईना-ए-हक मुझको दिखाया

मोमिन ने सजाई मेरे ख्वाबो की हवेली ।

है ज़ौक की अझमत के दिए मुझको सहारे

चकबस्त की उल्फत ने मेरे ख्वाब संवारे

फानी ने सजाए मेरे पलकों पे सितारे

अकबर ने रचाई मेरी बेरंग हथेली ।

क्यूं मुझको बनाते हो त’आसुब का निशाना

मैंने तो कभी खुद को मुसलमां नहीं माना

देखा था कभी मैंने खुशीयों का ज़माना

अपने ही वतन में हूं मगर आज अकेली ।

उर्दु है मेरा नाम, मैं खुसरो की पहेली

मैं मीर की हमराज़ हूं, ग़ालिब की सहेली ।

–ईकबाल अशहर

વાદળી લાગટ વરસે છે વરસાદની.

ગોટેગોટ અથડાતી યાદે વરસાવી ભીની લાગણી

ભટકી વીજે, રુદિયો વીંઝે ભૂલી પડેલી રાગણી

પાધરી વાછટ વરસે છે વરસાદની.

ઝરમરની ઝાંખપે આંધળું કીધું રે આછું અજવાળું

ઓ જાય ગામ આખું, પાદરે થઈને હાળું ગરનાળું

હથેળી માઝમ વરસે છે વરસાદની.

–મહેશ શાહ

                          પણ ઈશ્વર?

ઈશ્વર જેવો કોઈ મહાન કલાકાર નથી—

                 એ માનવીને સર્જે છે,

પણ માનવીની નીચે પોતાનું નામ નથી લખતો,
અને લખે છે, ત્યારે એ માતાનું નામ લખે છે.

પણ માતાય ઈશ્વરની મહાનતાનું પ્રતીક છે:
એ બાળકને એના પિતાનું નામ આપી દે છે…

                                                          –બરકત વીરાણી

રાત વચાળે ઊંઘતી રહી હું ને, ગગન ઝરતું ગયું,

છેક સવારે જોઉં તો જૂઈમાં આભલું મરકી રહ્યું,

મટકું નહીં ભરતાં નયન જાય ઓવારી,

જૂઈનાં ફૂલે વરસ્યાં ઝીણાં જળથી હારી…

પાછલી રાતે ચાંદની વચ્ચે ટમકે જેવી નભની તારા,

એમ જુઓ આ જૂઈ વચાળે ચમકે બિંદુ તેજની ધારા,

રંગ નહીં તોય રંગમાં ભીંજવે જૂઈની ક્યારી,

જૂઈનાં ફૂલે વરસ્યાં ઝીણાં જળથી હારી…

                                         –  ઉષા ઉપાધ્યાય

તારા એક એક હાસ્ય
ને એક એક આંસુને
મારી કોરીધકોર આંખોમાં સજાવ્યા.
તારાં એક એક ઉચ્છવાસને મેં કેટલા વિશ્વાસથી
મારાં વિશ્વાસમાં પૂર્યાં?
તારા એક એક ધબકારને
મારા ધબકારો વચ્ચેની ખાલી જગ્યામાં પૂર્યો.

છતાં પણ તું હતી ત્યારે,
હું તારાં તારાપણાથી સજાગ હતો.
તું તું છે અને હું હું છું
તે પ્રત્યે સભાન હતો.
તારી હાજરીની નોંધ અને તારાં સ્પર્શનો આનંદ
આપણાં અલગ અલગ અસ્તિત્વના પ્રમાણ હતાં.

પણ, આપણે જુદાં થયા ને
જેમ જેમ સમય જતો જાય છે
અને હું
મારાં ફેફસામાં પુરાયેલા
તારાં શ્વાસોથી શ્વસુ છું
અને ધબકારો વચ્ચે પુરાયેલા
તારાં ધબકારોથી જીવું છું
ત્યારે,

તારી સાથેની મારી એકરૂપતાનો અહેસાસ
વધતો જાય છે…
બસ, વધતો જ જાય છે…
વધતો જ જાય છે…

ડૉ. જયદીપ શાહ,
અમદાવાદ

તૃષા છે પરંતુ ઝરણ ક્યાંથી લાવું?

વીસરવામાં સહેલું સ્મરણ ક્યાંથી લાવું?

નમું સ્હેજમાં તો પળમાં પામું પરમને

સમાધાનકારી વલણ ક્યાંથી લાવું?

નથી યાદ રહેતું મને નામ મારું

બીજાનું તો નામાચરણ ક્યાંથી લાવું?

પછીની ક્ષણે હો તરત મોક્ષ તારો

હે ‘દરવેશ’ એવું મરણ ક્યાંથી લાવું?

                                      — દરવેશ દયાલવી

-હર્ષદ ચંદારાણા

લોક બધાં જોતાં કે પાંદડું હલે છે
તને એકને જ દેખાતો વાયરો,
આંખોમાં તુંય હજી આંજે અણસાર
જેમ મારામાં હુંય ભરું ડાયરો;

પોપચાનું અંધારું ઓઢીને, પોયણાંમાં ખૂલી તો જો!

છેટે રહેવાથી નહીં ટાળી શકાય
મારી પડખેનો આવરો ને જાવરો,
થોડી તું ઘેલી કહેવાય અને થોડેરો
હુંય ભલે કહેવાતો બ્હાવરો;

હોઠનાં હિસાબ હશે હૈયામાં, કો’ક દી વસૂલી તો જો!

–વિનોદ જોશી