jump to navigation

વિજોગ August 28, 2007

Posted by Jaydeep in મારી પ્રિય કવિતાઓ.
1 comment so far

                 (સોરઠા)

ઘન અષાઢી ગાજિયો, સળકી સોનલ વીજ,
દૂરે ડુંગરમાળ હોંકારા હોંશે દિયે.

મચવે ધૂન મલ્હાર કંઠ ત્રિભંગે મોરલા,
સળકે અંતરમાંહ્ય સાજણ! લખલખ સોણલાં.

ખીલી ફૂલ બિછાત, હરિયાળી હેલે ચઢી,
વાદળની વણઝાર પલ પલ પલટે છાંયડી.

ઘમકે ઘૂઘરમાળ સમદરની રણઝણ થતી,
એમાં તારી યાદ અંતર ભરી ભરી ગાજતી.

નહિ જોવાં દિનરાત : નહિ આઘું ઓરુ કશું;
શું ભીતર કે બહાર, સાજણ ! તું હિ તું હિ એક તું.

નેણ રડે ચોધાર તોય વિજોગે કેમ રે?
આ જો હોય વિજોગ, જોગ વળી કેવા હશે?

                                    -મનસુખલાલ ઝવેરી

પ્રિયે! August 23, 2007

Posted by Jaydeep in પ્રકીર્ણ.
4 comments

તારી ઉદાસી સાંજને શણગારવા પ્રિયે!
લે મોકલું, મઘમઘ તને સપનાં નવાં પ્રિયે.

પ્હેલા તો આંખો બંધ કર, … ઉઘાડ લે હવે;
ઝગમગ થતી દેખાય છે ખુલ્લી હવા પ્રિયે?

એકાદ અમથું ફૂલ તું ધારી લે મન મહીં,
બાકી બધું થનગન થવાનું મ્હેકવા પ્રિયે!

ઊભાં છે ઊંચા હાથ લૈ ને પામવા તને–
આ ઝાડવાંને ક્યાં જઈ સંતાડવા પ્રિયે?

આ ચાંદનીનાં વસ્ત્ર છે તે શોભશે તને,
કેવી રીતે તારા લગી પ્હોંચાડવાં પ્રિયે?

કે તું જ આવી જા પવનની પાલખી લઈ,
દેખાડશે રસ્તો અહીંના ઝાંઝવાં પ્રિયે!

                                       –હર્ષદ ત્રિવેદી

ગઝલની દેવી August 9, 2007

Posted by Jaydeep in ગઝલો.
2 comments

ગઝલની દેવી! ઓ દિલોજાન! ત્હને સર્વસ્વ અર્પણ છે,
બધી દુનિયાનું ગઝલિસ્તાન, અનાદિથી સમર્પણ છે.

ત્હને પ્રેમે ધરાવેલું અને ત્હારું જ આપેલું–
‘ત્હને અર્પણ’ લખું ઘેલું! નિરૂપિતનું નિરૂપણ છે.

હૃદય બોલ્યું ફરી બોલે: ભલે! ઓ પ્રાણ! લે ! લે ! લે !
હવે ! ગુજરાતી ગઝલિસ્તાન, ત્હને ત્હારૂં જ અર્પણ છે.

બધાં બ્રહ્માંડ ઝબકોળી-હૃદયરસ તરબતર-ઘોળી
મને ત્હેં પાઈ એ પ્યાલી : તું તો એવી કલાલણ છે.

અને, બસ! ત્હારી પ્રીતિ એ, પ્રિયે! પરમાત્મદર્શન છે:
ગઝલનો સ્નેહસાગર આ, સનમ ! કાયમ સમર્પણ છે.

                                                                –સાગર

સુશીલા ઝવેરી August 2, 2007

Posted by Jaydeep in પ્રકીર્ણ.
4 comments

આપની  સાથે  થવાને કાજ સંતાયા કર્યું;
એક  રસ્તે ખુદથી જાણે કે મેં ફંટાયા કર્યું.

બા’રથી   એવા  સભર  સંપૂર્ણ   દેખાતાં  અમે,
ને સતત ભીતર ને ભીતર તોય કંતાયા કર્યું.

આયનો સામે અખંડિત હોય તેથી શું થયું?
પણ પ્રતિબિંબે પળેપળ રોજ નંદાયા કર્યું.

ધાર કાઢી શબ્દની પણ નામ આપ્યું કાવ્યનું,
ને મઝા એવી પડી કે નિજથી વીંધાયા કર્યું.

વિશ્વના ચોગાનમાં તો ઉકરડા ફાલ્યા કર્યા,
કોઈને અત્તર બની અવનિમાં છંટાયા કર્યું.

મૃત્યુથી જન્મ્યા પછી મહોબત કરી લીધી હતી,
આયખે અમથું ન જાણે કેમ લંબાયા કર્યું !

                                            – સુશીલા ઝવેરી